تیشه به اندیشه زن از قید رها کن مرا!!!
مدتهاست که اندیشه ای ذهن و روانم را به چالش کشانده است. نگرانم کرده است و کمی هم ترسان. اما این اندیشه ی به اصطلاح داغان کننده ی روح و روان هرگز در جسمم تاثیر گذار نبوده است. در هر جا و در هر مکان و در هر شرایطی که باشم دست بردارم نیست. مثل بختک به مغزم سنگینی می کند. زمانی که برایم هجوم می آورد, سر سنگین می شوم. به نقاط نامعلومی خیره می شوم, بی آنکه بدانم چرا و چگونه, مرا به نقطه های مبهم ره می برند.
سوار تاکسی که می شوم, راننده را می بینم که از آیینه ی جلویی چشم در چشمم زل می زند. اما من با بی اعتنایی کامل در پستوهای ذهنم دنبال چیزی می گردم. دنبال گمشده ای که انگار هزاران هزار سال است که پیدایش نمی کنم.
سوار اتوبوس که می شوم از پنجره های چرکین آن بیرون را با نظاره های نگران و ترسناک خود چنگ می زنم تا شاید به ذهن مردمی که در بیرون پرسه زدن را جزء لاینفک زندگی خود قرار داده اند, چیزی دریابم. اما هرگز موفق نمی شوم. نمی دانم آن اندیشه کجای جهان را نشانه گرفته است؟ آری مردم مثل کرمهای در هم لولیده از کنار هم رد می شوند و هیچ وقت فکر نمی کنند که کسی از پشت شیشه ی چرکین اتوبوسی در میان آنها چیزی دست نیافتنی می جوید... .
این کدام اندیشه است که مرا این چنین آشفته و خیره سر می کند؟ نمی دانم, آیا این اندیشه وجود دارد یا اصلا اندیشه ای در کار نیست. تو در توی ذهنم را کنکاش می کنم تا شاید خبری از آن بیابم, انگار دست یافتنی نیست.
... در مقابل آیینه می ایستم, با جسم نحیف و لاغر خود روبرو می شوم که با دستانی لرزان و با چشمانی ترسان مرا می نگرند. با آرامی دهانش را نزدیک دهانم می کند و یک نفس عمیق می کشد. ارتباط خود را با تصویر واقعی من تار و کدر می کند.
چند قدمی از آینه دور می شوم. اما ناگهان آن اندیشه ی مبهم, آن اندیشه ی ناکجایی و آن اندیشه ی هرزه به سراغم می آید. اندیشه ای که در قالب هیچ کلمه ای نمی گنجد. این کدام اندیشه است که قابل بیان نیست. آیا آن را فقط از راه احساس و ادراک باید شناخت؟ آیا کلماتی برای بیان آن وضع نشده است؟ بی گمان ذهن را باید شکافت و درونش را باید جست تا آن اندیشه بی قید را از آن بیرون کشید.
باز روبروی آیینه قرار می گیرم و باز تکرار همان کارها, صفحه ی تیره و کدر آیینه مرا مبهم منعکس می کند. ناگهان فکری به ذهنم خطور می کند که آن اندیشه ی ناکجایی و هرزه درآیی باید خود من باشم. آری, اندیشه باید خود من باشم, راننده باید خود من باشم, تاکسی, اتوبوس, شیشه ی چرکین, آیینه, ترس, نگران باید خود من باشم, مردم, کرمهای در هم تنیده باید خود من باشم... .
حالا چشم در برابر چشم, جسم در برابر جسم و فکر در برابر فکر قرار داشتند و چه دوئل وحشتناکی!!! اندیشه ای که سالیان سال در قالب کلمات نمی گنجید, هم اکنون رو در روی هم ایستاده اند.
تصویر ذهنی من در آیینه آرام آرام دست به جیب می کند و چیزی در مشتش قرار می دهد که نمی دانم چیست. اما محکم به طرفم پرت می کند... در یک لحظه ی شگفت می شکنم و تکه تکه می شوم. به زمین می ریزم... حالا هزاران اندیشه مرا زل زده اند.
